Το σπουδαιότερο και το πρωταρχικό

Μια γιρλάντα χειρός-κομπολόι-χαντρολόι, εύχαντρο βέβαια κατ’ εμέ, σίγουρα μπορεί να μας ικανοποιήσει την όραση με το όμορφο χρώμα των χαντρών του. Την ακοή, με τον γοητευτικό ήχο από την πρόσκρουση της μιας χάντρας πάνω στην άλλη. Την όσφρηση, όταν οι χάντρες είναι από υλικά, που από τη φύση τους μυρίζουν όπως το κεχριμπάρι όταν ζεσταίνεται από το χάδι μας. Την αφή, όταν ψηλαφίζουμε τον όγκο της χάντρας ή όταν χαϊδεύουμε τη φούντα από ζωικό μετάξι.

   Το σπουδαιότερο όμως που έχει να μας προσφέρει ένα εύχαντρο είναι η ενέργεια των χαντρών του! Αυτή βοηθά στην ισορροπία των ιόντων του οργανισμού μας, στην αφύπνιση της δημιουργικής φαντασίας, της διαίσθησης, της ενόρασης, της ενδοσκόπησης, στα ταξίδια διαλογισμού, στη χαλάρωση του σώματος και του νευρικού μας συστήματος.

   Τα προαναφερόμενα δώρα, μας τα δίνει το εύχαντρο όταν χαϊδεύουμε τις χάντρες και όχι όταν τις χτυπάμε. Απαραίτητο βέβαια είναι  οι χάντρες να είναι από φυσικά υλικά όπως το κεχριμπάρι, οι ημιπολύτιμοι λίθοι και τα κοράλλια.
   Δυστυχώς, ελάχιστοι γνωρίζουν περί ενέργειας  και γι' αυτό  «βροντοχτυπούν τις χάντρες» μιμούμενοι τους ανθρώπους του υποκόσμου και τους ψευτόμαγκες.

   Κρυσταλλοθεραπευτές και αστρολόγοι υποστηρίζουν ότι οι φυσικοί κρύσταλλοι διαθέτουν «μυστικές δυνάμεις» και αυτές σχετίζονται με τα ζώδια και ότι διαθέτουν θεραπευτικές ιδιότητες. Ίσως αυτά να ισχύουν. Όμως πρέπει να τονίζουμε, ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας στη ζωή, πρωταρχικά πρέπει να διαθέτουμε γνώσεις, δημιουργικότητα, οργανωτικότητα, υπευθυνότητα, ήθος και πανανθρώπινες αξίες. Μόνο τότε οι κρύσταλλοι «οι δάσκαλοι του φωτός», όταν τους χαϊδεύουμε, μας βοηθούν να κάνουμε σωστές θεωρητικές και πρακτικές επιλογές.

   Κατ’ εμέ, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις «οι κρύσταλλοι θεραπεύουν».
  Πρωταρχικά λοιπόν φροντίζουμε να αποκτάμε γνώσεις κ.τ.λ. και μετά χαϊδεύουμε εύχαντρα από κεχριμπάρι, κρυστάλλους και κοράλλια.

   Σκέφτομαι ότι αν δεν ήταν τα πράγματα έτσι, τότε ο κάθε ανίδεος, τεμπέλης και ανήθικος άνθρωπος θα χάιδευε κρυστάλλους και μετά όλα στη ζωή του θα πήγαιναν μια χαρά. Όμως δεν πάνε. Επειδή οι άνθρωποι συνήθως αναθέτουμε αλλού τις δικές μας υποχρεώσεις και επειδή αντί να επιδιώκουμε την αυτογνωσία, τις γνώσεις, τη δημιουργία και την ενεργοποίηση περισσότερων τμημάτων του εγκεφάλου μας, εμείς επιδιώκουμε υλικό πλούτο, προβολή, κατανάλωση και εξουσίες πάνω σε καταστάσεις και ανθρώπους.